Konsultacje społeczne standardów dostępności

 

 

logo funduszy europejskich

Ministerstwo Inwestycji i Rozwoju    zaprasza do wzięcia udziału w konsultacjach społecznych standardów dostępności, które będą obowiązkowe do stosowania w projektach unijnych. Dokument z projektem oraz plik służący do zgłaszania uwag można znaleźć tutaj 

Poniżej informacja ze strony konsultacji

Wszelkie uwagi można zgłaszać wyłącznie na formularzu zgłaszania uwag do dnia 14 lutego 2018 roku na adres poczty elektronicznej: paulina.tarsa@mr.gov.pl.

Dokument

Załączniki (3)

 

se.pl: Warto zatrudnić osobę z niepełnosprawnością

zatrudnienie ON

Osoby niepełnosprawne to duża grupa potencjalnych pracowników, a ich zatrudnienie niesie ze sobą wymierne korzyści finansowe, społeczne i wizerunkowe. Doświadczenie pokazuje również, że to wydajni i zaangażowani pracownicy.

Osoby z niepełnosprawnością podejmują zatrudnienie w wielu branżach i na różnych stanowiskach. Pracują jako pracownicy biurowi, pracownicy produkcji, obsługi klienta, jako personel średniego szczebla, ale też jako wykwalifikowani specjaliści, eksperci w konkretnej dziedzinie (graficy, analitycy systemów, programiści) Dariusz Gosk, ekspert ds. rynku pracy, koordynator Agencji Zatrudnienia Fundacji Aktywizacja obala najczęstsze mity dotyczące zatrudniania osób z niepełnosprawnością.

Mit 1: Orzeczenie o „całkowitej niezdolności do pracy” wyklucza możliwość zatrudnienia.

Z każdym rodzajem orzeczenia można podjąć zatrudnienie. Mówią o tym przepisy kodeksu pracy, przepisy ustawy o rehabilitacji i powszechna praktyka. „Niezdolność do pracy” to tylko termin pojawiający się w orzeczeniach ZUS do celów rentowych.

Mit 2: Niepełnosprawność przeszkadza w pracy i wykonywaniu obowiązków powierzonych pracownikowi.

Różne stanowiska wymagają innego stopnia sprawności, co oznacza, że w niektórych sytuacjach niepełnosprawność może w ogóle nie utrudniać wykonywania pracy.

Mit 3: Dla każdego pracownika z niepełnosprawnością trzeba dostosować miejsce pracy.

Nie każda niepełnosprawność wymaga dostosowania miejsca pracy. W sytuacjach, gdy jednak trzeba stworzyć odpowiednie warunki, pracodawca może starać się o przyznanie dofinansowania do przystosowania lub wyposażenia stanowiska pracy.

Mit 4: Każdy pracownik z niepełnosprawnością jest roszczeniowy i mniej wydajny.

Doświadczenie przedsiębiorców, którzy zdecydowali się na zatrudnienie osób z niepełnosprawnością podkreślają ich zaangażowanie i lojalność.

Jak zatrudnić osobę z niepełnosprawnością?

W dotarciu do kandydatów pomagają pracodawcom podmioty specjalizujące się w aktywizacji zawodowej osób z niepełnosprawnością, organizacje pozarządowe, niepubliczne agencje zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Jedną z nich prowadzi Fundacja Aktywizacja.

źródło: http://www.se.pl/wiadomosci/dziejesie/warto-zatrudnic-osobe-z-niepelnosprawnoscia_1035225.html

Narzędzia zarządzania strategicznym rozwojem społecznej odpowiedzialności uczelni – doświadczenia praktyka

dr Michał Mazur

Idea i praktyka społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw (Corporate Social Responsibility, CSR) zyskuje coraz większe uznanie, coraz częściej instytucje, już nie tylko sektora biznesu, zaczynają interesować się zagadnieniem społecznej odpowiedzialności i zaczynają wykorzystywać jej narzędzia w swojej codziennej działalności. Zdarza się i tak, że przedsiębiorstwo wykorzystuje wiele narzędzi, które doradcy CSR zaliczają do narzędzi społecznej odpowiedzialności, zaś organizacja w takich kategoriach o nich nie myśli.

Przez wiele bowiem lat z CSR identyfikowano głównie wielkie, ogólnoświatowe korporacje. Od kilku lat daje się zaobserwować w Polsce coraz większe zainteresowanie zagadnieniem CSR w sektorze małych i średnich przedsiębiorstw, zaś wraz z inauguracją Normy ISO 26000 zaczęto mówić więcej i szerzej – nt temat społecznej odpowiedzialności, ale już nie biznesu lecz organizacji.

Na wstępie należy zaznaczyć, jak rozumiane jest pojęcie społecznej odpowiedzialność biznesu (przedsiębiorstw). Otóż jest to teoria, która mówi, że każda firma – podmiot działalności gospodarczej – jest moralnie odpowiedzialna i zobowiązana do rozliczania się ze swojej działalności wobec interesariuszy (podmiotów uczestniczących w procesie gospodarczym wymiany pomiędzy firmą, a owymi podmiotami – na gruncie literatury anglojęzycznej wykształciło się dla nich określenie stakeholders). Interesariusze firmy, to między innymi jej akcjonariusze, menedżerowie, pracownicy, stowarzyszenia zawodowe, wspólnicy, społeczność lokalna, środowisko naturalne, partnerzy, kooperanci, klienci, dostawcy, banki, a także związki zawodowe. Jeśli myślimy o społecznej odpowiedzialności uczelni, to oprócz wymienionych powyżej kategorii, należy dodać m.in. studentów a także absolwentów[1].

Inna teoria społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw mówi, że jest to strategia zarządzania, zgodnie z którą przedsiębiorstwa w swoich działaniach dobrowolnie uwzględniają interesy społeczne, aspekty środowiskowe, czy relacje z różnymi grupami interesariuszy, w szczególności z pracownikami. Bycie społecznie odpowiedzialnym oznacza inwestowanie w zasoby ludzkie, w ochronę środowiska, relacje z otoczeniem firmy i informowanie o tych działaniach, co przyczynia się do wzrostu konkurencyjności przedsiębiorstwa i kształtowania warunków dla zrównoważonego rozwoju społecznego i ekonomicznego[2].

Ogólnoświatowy trend w zarządzaniu przedsiębiorstwami z różnych sektorów i obszarów gospodarki wskazuje na coraz większy akcent na zarządzanie firmą uwzględniające aspekt społeczny, w myśl założeń CSR. O włączanie CSR w strategie zarządzania organizacją apelują zarówno instytucje europejskie i organizacje międzynarodowe, jak też publiczne i pozarządowe podmioty krajowe.

Również Unia Europejska zajmuje się zagadnieniem społecznej odpowiedzialności biznesu – bardziej intensywnie od 2000 roku. Na płaszczyźnie UE organem, który najczęściej zabiera głos w kwestiach CSR, jest Komisja Europejska, która opublikowała wiele komunikatów dotyczących CSR. Te dokumenty mają duże znaczenie dla upowszechniania idei CSR i rozumienia tego pojęcia, bowiem dokumenty KE zawierają definicję CSR, która jest często powielana w oficjalnych dokumentach, także w Polsce. Jak zauważa A. Lewicka-Strzałecka, Unia Europejska jest zainteresowana upowszechnianiem tej idei, ponieważ koncepcja ta ma dla gospodarski UE znaczenie priorytetowe. Jest ona bowiem promowana jako instrument europejskiej strategii na rzecz zrównoważonego rozwoju[3]. Autorka stwierdza ponadto, że analiza oficjalnych dokumentów Komisji Europejskiej, jej rekomendacji i działań wskazuje, że koncepcja społecznej odpowiedzialności biznesu stanowi swojego rodzaju doktrynę gospodarczą UE. Parlament Europejski zaproponował, by uznać CSR za podstawową doktrynę we wszystkich obszarach kompetencyjnych UE. Jej wdrażanie ma zagwarantować realizację celów przyjętych przez UE w Strategii Lizbońskiej[4].

CSR w Polsce

Pojęcie społecznej odpowiedzialności w Polsce nie jest jeszcze szczególnie rozpowszechnione. Według badań przeprowadzonych przez PARP w okresie maj-lipiec 2013, tylko jedna trzecia przedstawicieli firm objętych badaniem – z sektora małych i średnich przedsiębiorstw przyznała, iż pojęcie „społecznej odpowiedzialności biznesu” jest im znane. Wśród respondentów przeważał jednak brak świadomości znaczenia tego pojęcia (66,40%). Respondenci poprzez „społeczną odpowiedzialność rozumieli przede wszystkim działania na rzecz społeczności lokalnej (16,37%), ale także działania wobec pracowników (13,69%), rzetelne i profesjonalne wykonywanie obowiązków (11,61%), odpowiedzialność wobec społeczności lokalnej (11,30%) oraz dbałość o dobro i interes społeczny (10,72%)[5].

Podkreślić jednak należy, że wraz ze zwiększeniem liczby inicjatyw służących upowszechnieniu idei i praktyki CSR, prowadzonych na różnych obszarach, także akademickim, poprzez wprowadzanie zagadnień CSR do programów nauczania na kierunkach związanych z zarządzaniem, wiedza o tym zagadnieniu znacząco polepsza się.

Społeczna odpowiedzialność organizacji w świetle założeń Normy ISO 26000

Wraz z upowszechnieniem w Polsce idei społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw, coraz częściej polskie przedsiębiorstwa są zainteresowane wdrażaniem jej założeń i korzystaniem z jej narzędzi. Należy jednak wyraźnie podkreślić, że społeczną odpowiedzialność nie należy identyfikować jedynie z sektorem biznesu. Jeden z najważniejszych dokumentów i jednocześnie narzędzi CSR – Norma ISO 26000 wyraźnie bowiem wskazuje, że CSR nie jest już tylko domeną firm komercyjnych. Norma ta została zainaugurowana w Polsce w listopadzie 2010 r. Zostały w niej opisane podstawowe zasady społecznej odpowiedzialności, jak również najistotniejsze jej obszary. Norma ta zawiera też zalecenia, jak łączyć zasady społecznej odpowiedzialności z codziennymi działaniami przedsiębiorstwa. W przeciwieństwie do innych norm ISO, powyższa norma nie wymaga certyfikacji. Ma ona charakter zaleceń. Jest na tyle uniwersalna, że poszczególne jej zapisy można stosować w odniesieniu do różnego rodzaju organizacji – nie tylko stricte biznesowych, ale także do administracji publicznej, uczelni i organizacji pozarządowych.

Do obszarów społecznej odpowiedzialności wymienionych w ISO 26000 należy: ład korporacyjny, prawa człowieka, praktyki w miejscu pracy, środowisko, praktyki rynkowe, kwestie konsumenckie, zaangażowanie społeczne i rozwój przedsiębiorczości. ISO 26000 tworzono w drodze dialogu z interesariuszami, którego celem było osiągnięcie konsensusu. Została stworzona z myślą o każdej organizacji, a nie tylko o przedsiębiorstwach sektora biznesu. Zapisy normy ISO pokazują wyraźnie, że można myśleć także o społecznej odpowiedzialności uniwersytetu, bowiem wyższa uczelnia jest szczególnym pod wieloma względami rodzajem organizacji – jest zarówno pracodawcą zatrudniającym znaczną liczbę osób, podmiotem działającym w środowisku lokalnym, jak i przede wszystkim jest instytucją, która kształci młode pokolenia – wyposaża je w kompetencje kluczowe na rynku pracy, ale także podejmuje starania na rzecz ich ogólnego rozwoju, w oparciu o uniwersale wartości.

Czy CSR i PR to to samo?

Wielu przeciwników CSR twierdzi, że jest to nic innego jak public relations (PR) – że jest to po prostu kolejne PR-owe narzędzie. Public Relations to instrument komunikacji marketingowej, który zmierza do kreowania, podtrzymywania i utrwalania wzajemnie korzystnych stosunków pomiędzy przedsiębiorstwem lub określoną instytucją oraz daną grupą odbiorców (tzw. publics). Z drugiej natomiast strony, integralną częścią CSR jest komunikowanie działań podejmowanych w ramach społecznej odpowiedzialności organizacji. I rzeczywiście istnieje ryzyko wypaczenia idei CSR i uczynienia z niej narzędzia jedynie do kształtowania wrażliwego społecznie wizerunku organizacji, jeśli priorytetem stanie się nie to co się w ramach CSR podejmuje, ale to, że każde działanie, bez względu na efektywność i zakres komunikuje się.

CSR a korzyści dla organizacji

Można pokusić się o zadanie sobie pytania, czy warto zajmować się CSR-em i rozważać w ogóle jego wdrożenie? Dla praktyka CSR odpowiedź jest oczywista – oczywiście, że warto, bowiem CSR nie jest, jak także niektórzy błędnie myślą, filantropią. Społeczna odpowiedzialność jest składową strategii zarządzania organizacją i warto o niej myśleć, ponieważ w jej istotę wpisany jest aspekt korzyści. Zatem myśląc o wdrożeniu społecznej odpowiedzialności uniwersytetu nie chodzi nam jedynie o to, by podjąć pewne działania, którymi można się pochwalić by podnieść swoje notowania w różnych krajowych i międzynarodowych środowiskach. Sensem wdrożenia społecznej odpowiedzialności uniwersytetu jest usystematyzowanie w spójnej strategii ogółu podejmowanych działań w obszarze CSR po to, aby myśleć o CSR w sposób strategiczny i systemowy, zaś w przyszłości osiągnąć dzięki owemu wdrożeniu korzyści w różnych obszarach.

Pierwszym z obszarów, w którym bez wątpienia uniwersytet osiągnie korzyści dzięki wdrożeniu CSR jest obszar relacji pracowniczych. Generalnie główną korzyścią z wdrażania CSR dla przedsiębiorstw jest właśnie większy stopień motywacji pracowników do zatrudnienia w firmie. Jeśli bowiem przedsiębiorstwo prowadzi politykę kadrową uwzględniającą zasady CSR, będzie to oznaczało, że pracodawca chce inwestować w rozwój zawodowy pracowników, bada ich potrzeby szkoleniowe, relacje interpersonalne, poziom zadowolenia z pracy, oferuje dodatkowe pakiety zdrowotne, dopłaty do przedszkoli/żłobków dla dzieci, pomaga połączyć życie zawodowe z życiem rodzinnym. Powyższe przykładowe działania będą wiązały się z większym poziomem zadowolenia z pracy w organizacji jaką jest uniwersytet i jednocześnie mniejszą rotacyjnością zatrudnienia.

Drugim ważnym obszarem, w którym uniwersytet osiągał będzie korzyści jest obszar finansowy. Społeczna odpowiedzialność uczelni może przyczynić się do korzyści finansowych, których wymiar będzie zależał od zakresu podjętych działań. Jednym z możliwych obszarów społecznej odpowiedzialności może być obszar ochrony środowiska – proekologiczne inwestycje – m.in. energooszczędne oświetlenie, sprzęt, wprowadzanie tam gdzie jest to możliwe elektronicznego obiegu dokumentów – wszystkie te działania będą przekładały się na oszczędności finansowe. Ale oszczędności finansowe będą także osiągane dzięki większej stabilności zatrudnienia, czy zwiększaniu stopnia zatrudnienia osób z niepełnosprawnością – co może prowadzić do obniżania wymiaru wpłat na rzecz Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

Niewątpliwą korzyścią dla uniwersytetu będzie też większy stopień docenienia go zarówno w społeczności lokalnej, jak i na poziomie krajowym i międzynarodowym – jako pierwsza polska uczelnia z ugruntowaną strategią społecznej odpowiedzialności – a to będzie wpływało zarówno na większe zainteresowanie kandydatów z kraju i zagranicy, jak i na wzrost atrakcyjności uniwersytetu i jego notowań w krajowych i międzynarodowych rankingach – jako podmiotu społecznie odpowiedzialnego i odpowiedzialnego pracodawcy. Wdrożenie społecznej odpowiedzialności przez uniwersytet będzie także okolicznością uzasadniającą włączanie się przez uczelnię w kolejne krajowe i międzynarodowe inicjatywy.

Nie podlegającym dyskusji faktem jest, że uniwersytet, dzięki działaniom społecznie odpowiedzialnym zyska także w obszarze wizerunku organizacji i postrzegania jej przez otoczenie społeczne. Jak bowiem już wcześniej zauważono, opracowywanie strategii CSR i jej wdrażanie przez organizację, jak też realizacja działań odpowiedzialnych społecznie w różnych obszarach – własnego personelu, klientów, środowiska, społeczności lokalnej – będzie wiązało się z polepszaniem wizerunku danej instytucji w społeczeństwie.

Korzyści w obszarze wizerunkowym przekładały się będą na korzyści w innych wymiarach – m.in. wzrost lojalności pracowników, mniejsza rotacyjność kadry, wzrost zainteresowania uniwersytetem w kraju i za granicą i tym samym zapraszanie do kolejnych inicjatyw.

Możliwe do wykorzystania przez uniwersytet narzędzia społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw

Skoro wiemy, że społeczna odpowiedzialność uczelni jest działaniem wiążącym się z osiąganiem przez uniwersytet korzyści, co uświadamia, że warto rozważać jej wdrażanie, należałoby pokazać jakie narzędzia społecznej odpowiedzialności mogą potencjalnie być przez tę organizację wykorzystywane. Można tu wyróżnić m.in.:

  • Programy dla pracowników – inwestycje w rozwój pracowników poprzez programy podnoszące kwalifikacje pracowników (kursy, szkolenia), systemy ocen okresowych, indywidualne ścieżki rozwoju, programy integracyjne, programy na rzecz wyrównywania szans (elastyczne formy zatrudnienia, wyrównywanie szans osób po 45 roku życia, osób niepełnosprawnych);
  • Systemy zarządzania – wprowadzanie przejrzystych i skutecznych systemów zarządzania tj. Quality Management System ISO 9000 (system zarządzania jakością), Environmental Management System ISO 14000 (system zarządzania środowiskowego), Social Accountability SA 8000 (zarządzanie odpowiedzialnością społeczną), audyty w zakresie zgodności z Normą ISO 26000. Do tej grupy narzędzi zaliczyć można także tworzone standardy komunikacji wewnętrznej i zewnętrznej organizacji, struktury i opisy stanowisk firmy, budowę systemów motywacyjnych, jak i systemów zarządzania pomysłami pracowników;
  • Działania proekologiczne działania skierowane na ochronę środowiska, inwestycje minimalizujące wpływ na środowisko. Należą tu takie inicjatywy jak wdrażanie polityki środowiskowej, zrównoważone zarządzanie surowcami, segregacja odpadów, edukacja ekologiczna pracowników i studentów, a także wdrażanie ekologicznych procesów technologicznych;
  • Wolontariat pracowniczy polega na dobrowolnej pracy (np. wykonywanie określonych prac, przeznaczanie pewnej liczby godzin pracy) pracowników firm na rzecz inicjatyw prospołecznych (instytucji, organizacji, akcji, bezpłatna praca ekspercka kadry naukowej);
  • Działania na rzecz lokalnej społeczności przedsięwzięcia na rzecz otoczenia, w którym funkcjonuje organizacja. Przyjmują postać: działań polegających na wspieraniu lokalnych instytucji i osób, współpracy z samorządem i lokalnymi organizacjami, programów dla dzieci i młodzieży, działań ekologicznych, a także inwestycyjnych (np. budowanie dróg, działalność ekspercka pracowników naukowych);
  • Kampanie społeczne–umożliwiają przedsiębiorstwom za pośrednictwem mediów wpływanie na postawy społeczeństwa. Kampanie takie mają na celu niesienie pomocy potrzebującym, czy też uświadamianie o pewnych problemach i zwiększenie świadomości społecznej na określony temat (np. ochrona środowiska, edukacja konsumencka, problemy grup zagrożonych wykluczeniem społecznym). Uniwersytet jest organizacją, która posiada potencjał i możliwości by prowadzić stosowne kampanie społeczne i edukacyjne przede wszystkim w społeczności studentów;
  • Zarządzanie łańcuchem dostaw– stosowanie zasad społecznej odpowiedzialności organizacji na każdym etapie łańcucha dostaw, wdrażanie standardów dla kontrahentów. Szczególnym polem do działania dla uniwersytetu będą tu tzw. społecznie odpowiedzialne zamówienia publiczne, czyli uwzględnianie aspektów społecznych i wpisywanie tzw. klauzul społecznych w udzielanych zamówieniach, co daje szansę na realizację określonych zadań publicznym podmiotom ekonomii społecznej;
  • Raporty społeczne– to szczególny rodzaj narzędzia społecznej odpowiedzialności. Są to publikacje prezentujące zgodnie z zastosowaną metodologią stworzenia raportu – np. wytyczne Global Reporting Initiative – sposób zarządzania przedsiębiorstwem i realizacji strategii firmy z uwzględnieniem działań społecznie odpowiedzialnych. Istotą raportowania jest przejrzystość przedsiębiorstwa. Raporty powinny wskazywać okres sprawozdawczy, zawierać oświadczenia dotyczące polityki, celów i strategii oraz przegląd wyników, pozwalający na porównywanie ich w kolejnych latach. Raport winien uwzględniać interesy i potrzeby szerokiej grupy interesariuszy. Wprowadzenie w organizacji standardu raportowania społecznego oznacza, że przedsiębiorstwo zobowiązuje się do regularnego (np. corocznego) przygotowywania i publikowania raportów odpowiedzialności społecznej.

Perspektywa wdrażania zasad CSR na Uniwersytecie

Wdrażanie zasad społecznej odpowiedzialności uczelni wymaga spójnego zarządzania. Jest to bowiem wieloetapowy proces, w którym konieczne jest uwzględnienie wielu działań. Nie jest możliwe wdrożenie CSR na uczelni jeśli wcześniej nie dokona się przeglądu obecnie realizowanych działań, jeśli nie dokona się gruntownego zbadania interesariuszy, jak i oczekiwań, jakie poszczególne ich grupy formułują wobec uniwersytetu, jeśli nie dokona się refleksji nad możliwymi do podjęcia działaniami CSR w poszczególnych obszarach.

Pokreślić należy, że zarządzanie CSR uniwersytetu ma wymiar strategiczny, oznacza to, że jeśli uniwersytet w istocie jest zainteresowany wdrożeniem CSR, musi po dokonaniu gruntownego przeglądu obecnie realizowanych działań, jak i zbadaniu oczekiwań interesariuszy, całość działań społecznie odpowiedzialnych oprzeć na spójnej, wieloaspektowej strategii CSR uniwersytetu.

Wprowadzanie zasad CSR w organizacji jaką jest uniwersytet można oprzeć na Cyklu Deminga (P-D-C-A) – czyli koncepcji zarządzania przedstawiającej mechanizm ciągłego ulepszania.

Rysunek 1. Cykl Deminga (P-D-C-A) we wdrażaniu zasad CSR

cykl-deminga

Źródło: Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości, Wdrażanie zasad społecznej odpowiedzialności biznesu (CSR)

ETAP I Planuj

Ustal jakie działania/procesy są niezbędne do osiągnięcia celów zgodnych z polityką przedsiębiorstwa i wymaganiami interesariuszy. Wszystkie zmiany winny opierać się na rzetelnej ocenie obecnej sytuacji oraz potencjalnych skutków.

  1. Wskazanie istotnych dla przedsiębiorstwa działań w poszczególnych obszarach społecznej odpowiedzialności biznesu.
  2. Współpraca z interesariuszami w celu zdefiniowania wzajemnych oczekiwań.
  3. Analiza wybranych rozwiązań pod względem szans i zagrożeń.

ETAP II Działaj

Zrealizuj zaplanowane w etapie I działania/procesy. Pierwsze wersje rozwiązań wdrażane są próbnie (pilotażowo), aby można było wyciągnąć wnioski. Przedsiębiorstwo winno zadbać o skuteczną komunikację wewnątrz i na zewnątrz firmy.

  1. Określenie zasad/procedur wdrażania.
  2. Realizacja zaplanowanych działań.
  3. Informowanie o realizowanych działaniach i ich efektach.

ETAP III Sprawdź

Mierz efekty realizowanych działań w stosunku do zamierzonych celów, wyciągnij wnioski z wdrażania pilotażowego.

  1. Monitorowanie realizowanych działań i ich wyników.
  2. Wskazanie czynności naprawczych w realizowanych działaniach.
  3. Uwzględnianie uwag interesariuszy.

ETAP IV Wykonaj

Podejmuj działania w celu doskonalenia wdrażanych rozwiązań (tworzenie standardu).

  1. Wdrożenie przyjętych usprawnień.
  2. Monitoring realizacji celów, ocena skuteczności przyjętych rozwiązań.
  3. Komunikacja z interesariuszami[6].

Zwieńczeniem ostatniego etapu będzie opracowanie spójnej, wieloaspektowej strategii społecznej odpowiedzialności Uniwersytetu Warszawskiego.

Skuteczne wdrożenie zasad CSR uniwersytetu wymaga dokładnego zaplanowania działań, wdrożenia przyjętych rozwiązań, ale też wyciągania wniosków i wdrażania udoskonaleń. Na każdym etapie realizacji działań ważna jest komunikacja ze wszystkimi grupami interesariuszy organizacji. Warto jednak podjąć trud wdrożenia CSR na Uniwersytecie, bowiem działanie to przyniesie organizacji wiele korzyści, o których pisano wyżej.

[1] Por. D. Kopycińska, Koncepcja społecznej odpowiedzialności firmy – poezja teorii i proza życia, w: red. W. Gasparski, J. Dietl, Etyka biznesu w działaniu. Doświadczenia i perspektywy, Warszawa 2001, s. 186-187.

[2] Por. Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości, O społecznej odpowiedzialności biznesu, http://csr.parp.gov.pl/index/index/1711

[3] Por. A. Lewicka-Strzałecka, Miejsce CSR w europejskiej strategii na rzecz zrównoważonego rozwoju, Łódź 2009, s. 2.

[4] Por., tamże, s. 3.

[5] Por. Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości, Badanie Kadry Zarządzającej w Ramach Projektu „Społeczna Odpowiedzialność Biznesu”. Raport z I Etapu Badania, HTTP://CSR.PARP.GOV.PL/FILES/74/455/456/17648.PDF

[6] Por. Polska Agencja Rozwoju PrzedsiębiorczościWdrażanie zasad społecznej odpowiedzialności biznesu (CSR)HTTP://CSR.PARP.GOV.PL/INDEX/INDEX/1711

Więcej o autorze przeczytasz tutaj  

Artykuł został opublikowany na stronach Forum Odpowiedzialnego Biznesu 

Badanie GUS: Centra integracji społecznej, kluby integracji społecznej, zakłady aktywności zawodowej i warsztaty terapii zajęciowej w 2016 r.

 

W 2016 r. aktywnie działało 1187 jednostek reintegracji społeczno-zawodowej. Głównie były to placówki nakierowane na aktywizację osób z niepełnosprawnościami – 708 warsztatów terapii zajęciowej (WTZ) i 103 zakłady aktywności zawodowej (ZAZ), ale również świadczące usługi dla osób z innych grup zagrożonych wykluczeniem społecznym – 159 centrów integracji społecznej (CIS) i 217 klubów integracji społecznej (KIS).

Nowa publikacja GUS “Beneficjenci środowiskowej pomocy społecznej w 2016 r.”

Logo Głównego Urzędu Statystycznego

Logo Głównego Urzędu Statystycznego

Publikacja „Beneficjenci środowiskowej pomocy społecznej w 2016 r.” nawiązuje w swoim układzie do poprzednich czterech edycji i przedstawia zmiany w wielkości populacji beneficjentów i ich gospodarstw domowych od początku obserwacji tj. od 2008 r. W tych zbiorowościach wyróżniono ubogich beneficjentów i ich gospodarstwa domowe. Charakterystykę tych subpopulacji w 2016 r. zaprezentowano w wielu aspektach (z uwzględnieniem uwarunkowań pomocy społecznej), na tle ogólnej liczby ludności oraz w odniesieniu do ogólnej liczby gospodarstw domowych z wykorzystaniem najnowszej ich prognozy (2016-2050). Zaprezentowano regionalne zróżnicowanie głębokości ubóstwa gospodarstw beneficjentów pomocy społecznej oraz problem trwałości korzystania z tej pomocy. W ostatnim rozdziale przedstawiono wyniki badania z uwzględnieniem świadczenia wychowawczego będącego realizacją rządowego programu „Rodzina 500+”.

Podstawowy wniosek tej publikacji – Liczba osób korzystających z pomocy społecznej świadczonej przez OPS-y spadła w 2016 roku o 9,2 proc. w porównaniu z 2015 rokiem

Data publikacji: 28.12.2017
Data modyfikacji: 04.01.2018
Przekroje: regiony, województwa, podregiony, wybrane dane wg powiatów i gmin

 

Muzyka dostępna dla głuchych? To jest możliwe

 

Niektórym mogłoby się wydawać, że osoby z problemami słuchu nie mogą cieszyć się słuchaniem muzyki, czy uczestniczyć w wydarzeniach kulturalnych, takich, jak np. koncerty muzyki poważnej. Poniższe nagranie, zarejestrowane podczas Gali Złotych Wachlarzy 2017, która odbyła się 16 grudnia 2017 r. w Centrum Kreatywności Targowa w Warszawie, pokazuje, jak można zamigać muzykę

 

 

 

Chcecie zobaczyć więcej utworów dostępnych dla osób głuchych? Zajrzyjcie na kanał zespołu  Młodzi Migają Muzykę, który działa przy Ośrodku Szkolno-Wychowawczym dla Głuchych w Warszawie, przy ul. Łuckiej, a także na profil Fundacji Kultury bez Barier na Facebooku.

MamPrawoDo.pl Wszystko o prawach osób niepełnosprawnych w jednym miejscu

MamPrawoDo.pl to platforma internetowa, na której osoby niepełnosprawne znajdą kompleksowe informacje na temat przysługujących im praw i udogodnień. Jako pierwsze zostały tu opublikowane informacje dotyczące dostępu do usług telekomunikacyjnych. Platforma powstała dzięki współpracy Fundacji Widzialni i Orange Polska.

 

 

 

MamPrawoDo ma pomóc osobom niepełnosprawnym lub narażonym na wykluczenie cyfrowe i społeczne z innych względów, uzyskać kompleksowe i przystępne w formie informacje na temat przysługujących im praw. Ponadto, celem projektu jest motywowanie przedsiębiorców do otwarcia się na osoby niepełnosprawne i uwzględnienie ich potrzeb, a także promowanie dobrych praktyk w zakresie dostępności. Inicjatywa została objęta honorowym patronatem Ministerstwa Cyfryzacji i Pełnomocnika Rządu do Spraw Równego Traktowania.

 

W codziennej pracy bardzo często otrzymujemy sygnały bezpośrednio od użytkowników internetu, którzy napotykają na trudności w dostępie do różnego rodzaju usług. Nie tylko e-administracji ale również usług biznesowych”, mówi Artur Marcinkowski, Przewodniczący Rady Fundacji Widzialni.

 

MamPrawoDo wychodzi naprzeciw tym potrzebom. Jako pierwsze na stronie internetowej mamprawodo.pl zostały umieszczone prawa dotyczące dostępu do usług telekomunikacyjnych, jakie przysługują niepełnosprawnym użytkownikom.

 

Z Fundacją Widzialni współpracujemy od kilku lat, starając się, aby nasza strona internetowa i nasze usługi były coraz bardziej przyjazne dla klientów z niepełnosprawnościami – mówi Konrad Ciesiołkiewicz, dyrektor Komunikacji Korporacyjnej i CSR w Orange Polska. – Widzimy też, jak wiele mamy do zrobienia – nie tylko jeśli chodzi o wdrażanie udogodnień, ale też w kwestii dotarcia z informacjami o nich do osób, którym mogą być one potrzebne. Mamy nadzieję, że platforma MaPrawoDo pomoże wszystkim, którzy takich informacji poszukują – dodaje.

 

Ostatni spis powszechny pokazał, że w Polsce żyje około 4,7 mln osób niepełnosprawnych. Fundacja Widzialni w partnerstwie z Orange Polska zainicjowała projekt platformy „MamPrawoDo”, przygotowując pierwszy moduł dotyczący praw osób niepełnosprawnych na rynku telekomunikacyjnym. Zachęcamy do włączenia się w projekt i rozszerzania go o kolejne informacje dotyczące innych dziedzin życia, obszarów społecznych i gospodarczych.

 

Źródło: niepelnosprawni.gov.pl

Elementy rehabilitacji społecznej osób z niepełnosprawnościami, wspierane przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych

dr Michał Mazurartykuł ukazał się w październikowym wydaniu miesięcznika “Pracownik socjalny” 

Pracownik Socjalny 10.2017 - strona 1

Pracownik Socjalny 10.2017 – strona 1

Michał Mazur zdjęcie

Michał Mazur

W myśl założeń polskiej szkoły rehabilitacji, na przywrócenie na możliwie wysokim poziomie możliwości funkcjonowania osób z niepełnosprawnościami w życiu codziennym, niezbędne prowadzenie jest tzw. rehabilitacji kompleksowej, na którą składa się rehabilitacja zdrowotna, społeczna i zawodowa. Niektóre z elementów każdej z rodzajów rehabilitacji są wspierane finansowo przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej PFRON). Poniżej zostaną zaprezentowane te z form wsparcia w ramach rehabilitacji, które współfinansowane są przez PFRON.

 

Dofinansowanie usług tłumacza języka migowego lub tłumacza-przewodnika

 

Na podstawie § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 926) osoby niepełnosprawne, jeżeli jest to uzasadnione potrzebami wynikającymi z niepełnosprawności, mogą uzyskać wsparcie ze środków PFRON w zakresie dostępu do usług tłumacza języka migowego lub tłumacza-przewodnika.

Powyższe wsparcie następuje na pisemny wniosek, złożony we właściwym ze względu na miejsce zamieszkania powiatowym centrum pomocy rodzinie. Do wniosku należy dołączyć kopię orzeczenia lub kopię wypisu z treści orzeczenia o niepełnosprawności, bądź orzeczenia o niezdolności do pracy, które jest traktowane równoważnie do orzeczenia o niepełnosprawności.

Wniosek o dofinansowanie usług tłumaczy rozpatrywany jest niezwłocznie, nie dłużej jednak niż w terminie 7 dni od dnia złożenia kompletnego wniosku.

Wysokość dofinansowania usług tłumacza języka migowego lub tłumacza-przewodnika nie może być wyższa niż 2% przeciętnego wynagrodzenia za godzinę jej świadczenia.

Warto zauważyć, że w obowiązujących przepisach nie określono katalogu sytuacji, w których osoba niepełnosprawna może korzystać z pomocy tłumacza języka migowego, dofinansowanej ze środków PFRON. Rozstrzygnięcie w sprawie sposobu rozpatrzenia wniosku osoby niepełnosprawnej o przyznanie takiego dofinansowania należy do jednostki samorządu terytorialnego, która dysponuje całością dokumentacji, jest dysponentem ww. środków i odpowiada za ich wydatkowanie.

 

Likwidacja barier funkcjonalnych

 

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, ze środków Funduszu może być dofinansowana likwidacja barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych w związku z indywidualnymi potrzebami osób niepełnosprawnych.

Realizacja powyższych zadań ma na celu umożliwienie lub w znacznym stopniu ułatwienie osobie niepełnosprawnej wykonywanie podstawowych, codziennych czynności lub kontaktów z otoczeniem.

Pisemny wniosek o dofinansowanie likwidacji wyżej wymienionych barier funkcjonalnych osoba niepełnosprawna składa w powiatowym centrum pomocy rodzinie właściwym dla miejsca zamieszkania.

O dofinansowanie likwidacji barier architektonicznych mogą ubiegać się osoby niepełnosprawne, które mają trudności w poruszaniu się.

O dofinansowanie likwidacji barier w komunikowaniu się i technicznych mogą ubiegać się osoby niepełnosprawne, jeżeli jest to uzasadnione potrzebami wynikającymi z niepełnosprawności.

Dofinansowanie likwidacji barier w komunikowaniu się i technicznych nie przysługuje osobom niepełnosprawnym, które w ciągu trzech lat przed złożeniem wniosku uzyskały odpowiednio na te cele dofinansowanie ze środków Funduszu.

Dofinansowanie ze środków Funduszu nie przysługuje, jeżeli podmiot ubiegający się o dofinansowanie ma zaległości wobec Funduszu lub podmiot ten był, w ciągu trzech lat przed złożeniem wniosku, stroną umowy o dofinansowanie ze środków Funduszu, rozwiązanej z przyczyn leżących po stronie tego podmiotu.

Ponadto dofinansowanie nie może obejmować kosztów realizacji zadania poniesionych przed przyznaniem środków finansowych i zawarciem umowy.

Wysokość dofinansowania likwidacji barier funkcjonalnych wynosi do 95% kosztów przedsięwzięcia, nie więcej jednak niż do wysokości piętnastokrotnego przeciętnego wynagrodzenia.

Przepisy przedmiotowego rozporządzenia nie definiują zakresu żadnej z barier. W związku z powyższym można przyjąć, iż:

  • bariery architektoniczne to wszelkie utrudnienia występujące w budynku i w jego najbliższej okolicy, które ze względu na rozwiązania techniczne, konstrukcyjne lub warunki użytkowania uniemożliwiają lub utrudniają swobodę ruchu osobom niepełnosprawnym;
  • bariery techniczne to przeszkody wynikające z braku zastosowania odpowiednich do rodzaju niepełnosprawności, przedmiotów lub urządzeń. Likwidacja tej bariery powinna powodować sprawniejsze działanie osoby niepełnosprawnej w społeczeństwie i umożliwić wydajniejsze jej funkcjonowanie;
  • bariery w komunikowaniu się to ograniczenia uniemożliwiające lub utrudniające osobie niepełnosprawnej swobodne porozumiewanie się i/lub przekazywanie informacji.

 

Turnusy rehabilitacyjne

Z turnusów rehabilitacyjnych mogą korzystać wszystkie osoby niepełnosprawne, tj. te, które posiadają ważne orzeczenie:

  1.  o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności lub
  2.  o całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy na podstawie odrębnych przepisów lub
  3.  o niepełnosprawności, wydane przez ukończeniem 16 roku życia.

Osoba niepełnosprawna ubiegająca się o dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych kosztów uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym powinna złożyć odpowiedni wniosek o dofinansowanie, kopię orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, wniosek lekarza, pod którego opieką znajduje się osoba niepełnosprawna, o skierowanie na turnus rehabilitacyjny. Wniosek o dofinansowanie zawiera oświadczenie o wysokości dochodu w rodzinie oraz liczbę osób we wspólnym gospodarstwie domowym.

Wniosek o dofinansowanie należy złożyć, we właściwym dla miejsca zamieszkania, powiatowym centrum pomocy rodzinie. Jest on rozpatrywany w ciągu 30 dni od daty złożenia kompletnego wniosku . PCPR w terminie 7 dni od dnia rozpatrzenia wniosku powiadamia w formie pisemnej wnioskodawcę o sposobie jego rozpatrzenia. Informuje przy tym o wysokości przyznanego dofinansowania bądź też uzasadnia odmowę jego przyznania. Pierwszeństwo w uzyskaniu dofinansowania mają osoby niepełnosprawne o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, osoby niepełnosprawne w wieku do 16 lat albo w wieku do 24 lat uczące się i niepracujące. Dofinansowanie można otrzymać tylko raz w roku kalendarzowym.

Wysokość dofinansowania waha się od 20% do 30% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w poprzednim kwartale. W przypadku uzasadnionym szczególnie trudną sytuacją życiową osoby niepełnosprawnej dofinansowanie dla tej osoby lub dofinansowanie pobytu jej opiekuna na turnusie może zostać podwyższone do wysokości 40% przeciętnego wynagrodzenia. Wysokość dofinansowania zależy więc od stopnia niepełnosprawności, wieku oraz sytuacji życiowej wnioskodawcy.

Osoba niepełnosprawna, która uzyskała dofinansowanie do uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym, w terminie 30 dni od otrzymania powiadomienia, nie później jednak niż na 21 dni przed dniem rozpoczęcia turnusu informuje PCPR o turnusie, w którym będzie uczestniczyła.

Aby przyznane dofinansowanie zostało przekazane organizatorowi turnusu muszą być spełnione warunki określone w rozporządzeniu w sprawie turnusów rehabilitacyjnych (tekst rozporządzenia), tj. :

  1.  wybrany przez osobę niepełnosprawną ośrodek i organizator muszą posiadać wpis do rejestru wojewody na okres trwania turnusu rehabilitacyjnego,
  2.  wybrany przez osobę niepełnosprawną ośrodek musi być uprawniony do przyjmowania osób niepełnosprawnych z określonymi w orzeczeniu lub wniosku lekarskim dysfunkcjami lub schorzeniami na określony turnus,
  3.  wybrany przez osobę niepełnosprawną organizator musi być uprawniony do organizowania wybranego turnusu dla osób z określonymi w orzeczeniu lub wniosku lekarskim dysfunkcjami lub schorzeniami.

Powiatowe centra pomocy rodzinie zobowiązane są do udzielania osobom zainteresowanym informacji dotyczących ośrodków i organizatorów turnusów, którzy posiadają wpisy do odpowiednich rejestrów. Dzięki temu osoby niepełnosprawne mogą wybrać ofertę odpowiednią do rodzaju niepełnosprawności i zaleceń lekarza.
Aktualne informacje o ośrodkach i organizatorach turnusów rehabilitacyjnych, posiadających wpisy do rejestrów wojewody dostępne na Portalu Informacyjno-Usługowym EMPATIA (http://empatia.mpips.gov.pl/)

Na tej stronie znajduje się centralna baza danych, utworzona z 16 wojewódzkich rejestrów ośrodków i 16 wojewódzkich rejestrów organizatorów. Zawiera ona aktualizowane przez wojewodów informacje o ośrodkach i organizatorach, posiadających wpis do odpowiedniego rejestru wojewody. Na stronie umożliwiono wyszukiwanie ośrodków i organizatorów według zadanych kryteriów (np. rodzaju turnusu, rodzaju dysfunkcji, adresu). Wyszukane pozycje można następnie wydrukować wraz z danymi kontaktowymi.

Przepisy szczegółowo określają warunki, które powinny spełniać ośrodki i organizatorzy ubiegający się odpowiednio o wpis do rejestru ośrodków i rejestru organizatorów turnusów dla osób niepełnosprawnych. Wniosek organizatora należy złożyć do właściwego urzędu wojewódzkiego, natomiast wniosek ośrodka należy złożyć do właściwego terytorialnie urzędu marszałkowskiego, który po zaopiniowaniu przesyła go wojewodzie. Wojewoda prowadzi rejestr ośrodków i rejestr organizatorów turnusów rehabilitacyjnych i dokonuje wpisów do tych rejestrów. Wniosek o wpis do rejestru organizatorów mogą składać osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne lub inne jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, jeżeli przynajmniej od dwóch lat prowadzą działalność na rzecz osób niepełnosprawnych.

Ośrodki ubiegające się o wpis do rejestru wojewody powinny spełniać określone standardy (m. in. baza noclegowa i żywieniowa dla minimum 20 osób, gabinet lekarski lub zabiegowy, odpowiednie zaplecze do realizacji aktywnych form rehabilitacji, infrastruktura przystosowana do określonej grupy osób niepełnosprawnych). Organizatorzy turnusów zobligowani są do realizacji zakładanego programu zajęć indywidualnych, grupowych, zapewnienia odpowiedniej kadry oraz stałej opieki pielęgniarskiej.

Jeżeli podmiot (ośrodek lub organizator) spełnia wymagane warunki, wpis do odpowiedniego rejestru dokonywany jest niezwłocznie. Wnioskodawca otrzymuje od wojewody zawiadomienie o wpisie do rejestru, które powinno zawierać numer tego wpisu. W przypadku odmowy dokonania takiego wpisu wnioskodawca otrzymuje zawiadomienie wraz z uzasadnieniem odmowy.

Organizatorzy turnusów rehabilitacyjnych zobligowani są do corocznego informowania wojewody o zrealizowanych turnusach rehabilitacyjnych, w których uczestniczyły osoby korzystające z dofinansowania ze środków PFRON. Kontrolę ośrodków i organizatorów przeprowadza wojewoda lub powiatowe centrum pomocy rodzinie.

Warsztaty terapii zajęciowej

Warsztat jest wyodrębnioną organizacyjnie i finansowo placówką stwarzającą osobom niepełnosprawnym niezdolnym do podjęcia pracy możliwość rehabilitacji społecznej i zawodowej w zakresie pozyskania lub przywracania umiejętności niezbędnych do podjęcia zatrudnienia. Nie jest to placówka samodzielna, ale stanowi część większej struktury organizacyjnej wyposażonej w osobowość prawną lub posiadającej zdolność do czynności prawnych. Warsztaty mogą być organizowane przez fundacje, stowarzyszenia lub przez inne

Celem warsztatu jest:

  •  aktywne wspomaganie procesu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych,
  •  stwarzanie osobom niepełnosprawnym niezdolnym do podjęcia pracy możliwości rehabilitacji społecznej i zawodowej w zakresie pozyskania lub przywracania umiejętności niezbędnych do podjęcia zatrudnienia.

Realizacji powyższych celów służy stosowanie technik terapii zajęciowej zmierzających do usamodzielnienia uczestników, poprzez wyposażenie ich w umiejętności wykonywania czynności życia codziennego oraz zaradności osobistej, a także rozwijania psychofizycznych sprawności oraz podstawowych i specjalistycznych umiejętności zawodowych, umożliwiających uczestnictwo w szkoleniu zawodowym albo podjęcie pracy.

Uczestnikami warsztatów mogą być osoby posiadające prawnie potwierdzony status niepełnosprawności, niezdolne do podjęcia pracy. Osoby niepełnosprawne, przyjmowane do warsztatu po 1 stycznia 1998 r., muszą posiadać w swoim orzeczeniu wskazanie do uczestnictwa w terapii zajęciowej. Zgłoszenia osób niepełnosprawnych, które chcą uczestniczyć w warsztacie przyjmuje i zatwierdza jednostka zamierzająca utworzyć warsztat lub jednostka prowadząca warsztat, w uzgodnieniu z powiatowym centrum pomocy rodzinie.

Terapię prowadzoną w warsztacie realizuje się na podstawie indywidualnego programu rehabilitacji uczestnika, który zawiera informacje dotyczące osoby niepełnosprawnej, planowanych działań wobec uczestnika i spodziewanych efektów tych działań.

W warsztacie działa rada programowa, która dokonuje okresowej oraz, nie rzadziej niż co 3 lata, kompleksowej oceny realizacji indywidualnego programu rehabilitacji uczestnika warsztatu i zajmuje stanowisko w kwestii osiągniętych przez niego postępów w rehabilitacji, uzasadniających:

  •  podjęcie zatrudnienia i kontynuowanie rehabilitacji zawodowej w warunkach pracy chronionej lub na przystosowanym stanowisku pracy,
  •  potrzebę skierowania osoby niepełnosprawnej do ośrodka wsparcia, ze względu na brak postępów w rehabilitacji i złe rokowania co do możliwości osiągnięcia postępów uzasadniających podjęcie zatrudnienia i kontynuowanie rehabilitacji zawodowej w warunkach pracy chronionej lub na rynku pracy po odbyciu dalszej rehabilitacji w warsztacie,
  •  przedłużenie uczestnictwa w terapii ze względu na pozytywne rokowania co do przyszłych postępów w rehabilitacji, umożliwiających podjęcie zatrudnienia i kontynuowanie rehabilitacji zawodowej w warunkach pracy chronionej lub na rynku pracy, albo okresowy brak możliwości podjęcia zatrudnienia, albo okresowy brak możliwości skierowania osoby niepełnosprawnej do ośrodka wsparcia.

Koszty utworzenia, działalności i wynikające ze zwiększenia liczby uczestników warsztatu są współfinansowane ze środków PFRON, ze środków samorządu terytorialnego lub z innych źródeł. Zasada współfinansowania oznacza solidarne ponoszenie kosztów tworzenia i działania warsztatów przez jednostki samorządu terytorialnego szczebla powiatowego oraz Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Maksymalne dofinansowanie ze środków Funduszu kosztów działalności warsztatów terapii zajęciowej, w tym wynikających ze zwiększonej liczby uczestników warsztatu, wynosi od 2008 r. 90% tych kosztów.

Maksymalne dofinansowanie ze środków Funduszu tworzenia warsztatu terapii zajęciowej wynosi — 70% tych kosztów.

Jak utworzyć warsztat?

Jednostka zamierzająca utworzyć warsztat składa do właściwego, ze względu na siedzibę warsztatu, powiatowego centrum pomocy rodzinie wniosek o dofinansowanie kosztów utworzenia i działalności warsztatu ze środków PFRON. Do wniosku należy dołączyć projekt utworzenia warsztatu. Projekt zawierać powinien m.in. statut jednostki zamierzającej utworzyć warsztat, zgłoszenie co najmniej 20 kandydatów na uczestników warsztatu, z określeniem stopni i rodzajów ich niepełnosprawności, plan działalności warsztatu określający metody pracy z uczestnikami warsztatu w zakresie rehabilitacji społecznej i zawodowej, zobowiązanie do opracowania indywidualnych programów rehabilitacji uczestników warsztatu, propozycje dotyczące obsady etatowej warsztatu, z wyszczególnieniem liczby stanowisk i wymaganych kwalifikacji pracowników oraz preliminarz kosztów utworzenia warsztatu i preliminarz rocznych kosztów działalności warsztatu.

Wniosek podlega merytorycznej i formalnej ocenie dokonywanej przez zespół utworzony przez starostę w centrum pomocy. W oparciu o ocenę zespołu powiat zawiera z jednostką zamierzającą utworzyć warsztat umowę określającą warunki i wysokość dofinansowania kosztów utworzenia i działalności warsztatu ze środków Funduszu.

 

Zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze 

Dofinansowanie wyrobów medycznych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych następuje poprzez zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze [katalog tych przedmiotów i środków określony został w rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 grudnia 2013 r. w sprawie wykazu wyrobów medycznych wydawanych na zlecenie (Dz. U. poz. 1565)], przy czym realizowane jest ono ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, a środki PFRON mogą być wykorzystane na dofinansowanie dla tych osób niepełnosprawnych, które spełniają określone w § 5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 926) kryterium dochodowe, tj. średni miesięczny dochód tej osoby obliczony zgodnie z rozporządzeniem nie przekracza 65% przeciętnego wynagrodzenia w przypadku osoby samotnej lub 50% – na osobę we wspólnym gospodarstwie domowym.

Zgodnie z wymienionym wyżej rozporządzeniem w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu (…), wysokość dofinansowania wynosi:

  • do 100% udziału własnego osoby niepełnosprawnej w limicie ceny, jeżeli taki udział jest wymagany przez przepisy,
  • do 150% sumy kwoty limitu, o którym mowa powyżej, wyznaczonego przez NFZ oraz wymaganego udziału własnego osoby niepełnosprawnej w zakupie tych przedmiotów i środków, jeżeli cena zakupu jest wyższa niż ustalony limit.

Zgodnie z § 10 ww. rozporządzenia dofinansowanie następuje na pisemny wniosek złożony do powiatowego centrum pomocy rodzinie właściwego dla miejsca zamieszkania osoby niepełnosprawnej.

Do wniosku należy dołączyć kopię orzeczenia lub kopię wypisu z treści orzeczenia o niepełnosprawności, bądź orzeczenia równoważnego, oraz fakturę określającą cenę nabycia z wyodrębnioną kwotą opłacaną w ramach ubezpieczenia zdrowotnego oraz kwotą udziału własnego lub inny dokument potwierdzający zakup, wraz z potwierdzoną za zgodność, przez świadczeniodawcę realizującego zlecenie, kopią zrealizowanego zlecenia na zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze.

Można również wystąpić o dofinansowanie przedstawiając kopię zlecenia na zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze wraz z ofertą określającą cenę nabycia z wyodrębnioną kwotą opłacaną w ramach ubezpieczenia zdrowotnego i kwotą udziału własnego oraz termin realizacji zlecenia od momentu przyjęcia go do realizacji.

Z uwagi na fakt, że rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu (…) nie określa druku wniosku, samorządy same sporządzają takie druki. Dlatego też szczegółowe informacje można uzyskać we właściwym dla miejsca zamieszkania powiatowym centrum pomocy rodzinie.

 

Szczegółowych informacji o drukach wniosków, jak i okresie rozpatrywania poszczególnych wniosków, a także dostępności środków PFRON na poszczególne zadania z zakresu rehabilitacji społecznej należy szukać we właściwym miejscowo powiatowym centrum pomocy rodzinie.

dr Michał Mazur

Od 1 grudnia 2017 do 28 lutego 2018 r. obowiązują nowe limity, do wysokości których można dorobić do renty

Przeciętne wynagrodzenie w trzecim kwartale 2017 r. wyniosło 4255,59 zł – więcej o 34,90 zł niż w kwartale poprzednim.

Renta socjalna

Od 1 grudnia br. graniczna kwota przychodu, która nie wpłynie na zawieszenie renty socjalnej, wynosi 2979 zł brutto (70 proc. przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia). W najbliższym kwartale dorobić więc można o 24,50 zł miesięcznie więcej niż w poprzednim okresie.

Renta z tytułu niezdolności do pracy

O 24,50 zł miesięcznie więcej dorobić też można do renty z tytułu niezdolności do pracy. Renta nie zostanie zawieszona, jeśli nie zarobi się więcej niż 2979 zł brutto.

Kiedy renta zostanie zmniejszona?

Jeśli przychód znajdzie się w poniższych przedziałach, renta zostanie zmniejszona lub zawieszona:

  • od 2979 zł do 5532,30 zł brutto – zmniejszenie renty,
  • powyżej 5532,30 zł brutto – zawieszenie renty.

Powyższe limity dotyczą także pobierających rentę rodzinną.

źródło: http://www.niepelnosprawni.pl